baba

acıklı bir hakikat anlatacağım sizlere..
içim acıya acıya anladım bu hakikati ben de..
yaşamın soru işaretlerinden birini kaldıran bir hakikat olacak kağıda dökülen
belki de yüreğe..

nicedir yazmamış iken
birden
neden beni en çok acıtacak bu konuyu seçtim, bilmem
yazmak ve kurtulmak isterim hemen.

şu ana kadar ki yaşamım şimdi bir oyun gibi geliyor
ben de herkese roller biçiyorum
ama sadece geçmişe bakarak
ne şimdi ne de gelecek, önemsiz bu oyunda.

farkediyorum ki
içimi en çok yakan insan
vakti zamanında şeytan
başrol almış
üstelik hak ederek
yüreğinin hakkıyla...

hiç-bir-şey yaptıklarını düzeltmez ve affettirmez
belki yanlış sandığım bazı yanlışlarda bana aittir
ölünce anlarız

ama ben
gökten düşmeyen bir elmanın ardından
anlıyorum hakikati.
başlarda inkar
sonra kabul
ve belki de çok sonraları acıma ya da sevgi..

cennet annedir
ve doğrudur..

peki ya baba?

kendime , aileme , çevreme , arkadaşlarıma , kadere bakıyorum
kocaman açarak gözlerimi
yanılmamak için, çok dikkatle

ve artık eminim.

dünyada sevgiyi en çok hakeden kimdir bilir misiniz?
sevdikleri , oğulları , çocukları mutlu olsun diye onların gözlerinde şeytan olma yürekliliğine sahip insanlardır.
çoğu zaman onlar, babalardır.

ve dünyanın en cesur insanı , bu yüzden her çocuğa göre babasıdır.

bu benim yaşanmamış hikayem...
bu hikaye
çocuğuna kötüyü göstermek uğruna
şeytan olan cesur babalara..

kitap okumak

kitaplar canlı hayatlar taşır
ama bu hayatlar takma hayatlardır
elden ele dolaşır
ellerin tek birleştiği yer burasıdır..

küçükken sevmezdim kitap okumayı, belki de o zaman hayal dünyam çok genişti ve ihtiyacım yoktu başka hayatlara..
ama sonra bir anda
dokundum sayfalara
bir daha asla
bırakamadım..
ta ki iş yaşamına alışamayana kadar
ama hala o kokuyu duyduğumda
bişeyler depreşiyor içimde

o kadar çok var ki okumak istediğim kitap sayısı.
tez zamanda kitapçı tezgahlarında yerimi almam gerek

neyse demek istediğim şey
farkettim ki
beni başka dünyalara götüren bu kitaplar
aynı zamanda beni
bu kitabı okuyan diğer insanlara bağlıyor...
nereye gitsem tanıdık birileri
ya da tanıdık bir kitap görüyorum
okuduğum ya da okumak istediğim

demem o ki
dünya küçük hakkaten...

baba oğula

başlarda
ben daha çocukken
uzak durdun benden
yayınlanmayacak lanetler geçti içimden

ben büyüdükçe üzerimdeki yükün arttı
her yer oldu cehennem

şimdi mi aklına uğradı büyüklüğün
kabul edemem bunu baba
ben yalnız büyüdüm,

üç meleğin hatrına
mezar başında sana ağlarım
hayatta bir kez,
senin yüzünden değil senin için
bu sefer filizlerin yaşlarımla büyüyecek,
beni büyütüğün gibi

acı büyük rehber

çizdiğin yollar kesik kesik
bu yüzden terketti hatıralar
ama ölüm tek engel değil ayrılmaya

elveda baba,
içim acıyor,
ikimiz yanyanayken,
kör kalplere elveda,
buluşmayan parmaklara

en fazla elveda,
en ayrık,
en benzer,
baba oğula...

mc

ve ben aşka obezite

dolduruyorum kalbimi sevginle, akla gelebilecek her türlü sevgiyle.
evrenin bütün kötülüklerini unutmayı seçiyorum.
insanın tek duygusu sevmek varsaydım şimdilik
aslında gerçekte de öyle.

bazen öyle kelimeler cümleler geliyor ki aklıma
sadece kendimle ve rüzgarla paylaşıyorum
ve merak ediyorum
rüzgar sana getiriyor mu dudağımdan dökülenleri
hiç biri yeni kelimeler değil
ama belki de sen geçince içinde cümlelerin
bayram ediyor kelimeler

ben olsa olsa ulağım aşkın kelamında
seyyah olur sağır yüreklere aşkı fısıldarım
rüzgar olurum ben en çok
yanından geçerim de sana belli etmem
hele bir gözyaşların akmayagörsün
hemen bir telefon kulübesine girer
kalbimi değiştiririm
ve sana olan yolculuğum başlar
ilk damlan düşmeden
silerim yanaklarını
evet
işte o rüzgar benim
hani geçenlerde başkaları sandığın

dedim ya ben bir ulağım
her gittiğim yerde kelimeler duyarım
yüreğim onları birleştirip masal anlatır çocuklara

dünyanın en ağır kalbi kimdedir sevgilim bilir misin?
sen hiç aşka obezite olan bir adam sevdin mi?
görmüyorlar
gözlerin, o güzel yüzün bütün suretleri kaplamış
ama onlar görmüyorlar
onun yerine
aşklarını kalplerine gömüyorlar
tüm dünya sen olmuş
ve ben tüm dünya sen olmuşçasına herkesi seviyorum
senin yerine
ve ben aşka obezite...

mc

askerde bir rüya

en son ne zaman bağırdığımı düşündüm geçenlerde
son ses müzik eşliğinde
güzel sesli adam benim için söylüyor
ben alt komşular için eşlik ediyorum
alt komşular zile basıyor
müziğin içine kuş sıkışıyor
içimden geçenler ayağa kalkıyor
evimizin uzun koridorunu aşıyor
kapıyı açtığımda gelen ecel
elinde bir yürek
ya o ya sen diyor
cevabı o da biliyor
akşama doğru bütün aile fertleri eve geliyor
annem gördüğü rüyayı anlatıyor
babam askerlik anılarını
ablam iş yaşamını
en sonunda yokluğumun farkına vardılar
annem rüyaya yordu yokluğumu
babam askerliğe
ablam uyuyordu
ben bağırıyordum
kimse duymuyordu
ecel dışında...

mc